مقام معظم رهبری در مورد بسیج می فرماید :

دشمن در برهه ای از تبلیغات جهانی خودرا بر بسیج متمرکز کرده و آن را بمباران تبلیغاتی کرده تا آن را از چشم مردم بیندازد اما بسیج به یک هویت درخشنده و مظهر عزم و اراده تبدیل شده

امام خمینی ( ره ) می فرمایند :

بسیج شجره طیبه و درخت تناور و ژر ثمری است که شکوفه های آن بوی بهار و صل و طراوت تعیین و حدیث عشق می دهد .

بسیج خواهران پایگاه شهید بهشتی هفته بسیج رو به همه بسیجیان و آحاد مردم تبریک می گه

انشاء الله در سایه آقامون امام زمان بتونیم گام های استواری برداریم

« بسم رب الشهداء و الصدیقین »

«شهید نسرین افضل»

متولد:    1338 – شیراز                      شهادت: 10/4/61 - مهاباد

آغاز راه:

وی از همان دوران کودکی اهل نجابت و حیا و انجام فرایض (نماز و روزه) بود. در دوران دبیرستان، اعتراضات خردمندانه­اش
به رژیم شاه آغاز می­گردد تا جایی که یک بار نیروهای امنیتی او را مورد تعقیب قرار می­دهند. ایشان با معدل 18 دیپلم خود
را می­گیرد و فعالیت های او در کمیته امداد – کمیته امام – سپاه و بویژه جهاد سازندگی آغاز می­گردد. ابتدا به «روستای دودج» شیراز و سپس دیگر روستاهای استان رفته و به برگزاری کلاس های فرهنگی و نمایشگاه عکس و کتاب مبادرت می­ورزد.

عزیمت به کردستان:

در آغاز سال 1360 با آگاهی از فقر فرهنگی شدید کردستان، با مشورت با علمای شهر و برادرش احمد افضل، تعدادی از خواهران
را سازماندهی کرده و به آن دیار سفر می­نماید و در مهاباد مستقر می­شود. رفتار محبت آمیز او موجب جذب سریع زنان کرد می­گردد
و آوازه او منتج به درخواست بسیاری از ارگانها برای جذب شهیده نسرین افضل می­شود. او حتی زمان استراحت شبانه­اش
را در فرمانداری به اموری نظیر تقسیم کوپن های مردم صرف می­کند و شجاعانه در نیمه های شب با وجود خطر ضد انقلاب،
برای آموزگاران متعهد کرد جلسات گوناگونی برگزار می کند.

شهادت برادر:

شهریور سال 60 با شنیدن خبر شهادت برادرش به شیراز می­رود و مدت کوتاهی را برای آرامش مادر سپری کرده و این­بار
با انگیزه ای بیشتر به مهاباد باز می­گردد. شبانه روز خود را در سپاه – جهاد – بنیاد امور جنگ زدگان – فرماندهی و آموزش و پرورش می­گذراند. از جمله مسئولیت­های او « تبلیغات و انتشارات سپاه مهاباد » است. به جهت نیاز شدید تربیتی در آموزش و پرورش
معلم تربیتی شده و سایر معلمین را نیز آموزش می دهد. (یک دوره معلمین نهضت سواد آموزی نیز تحت تعلیم وی قرار می­گیرند.)
از جمله فعالیت های دیگرش نظارت بر صندوق های رأی انتخابات بود.

ازدواج:

در نخستین روزهای بهار سال 1360 با یکی از مجاهدین مومن که پاسدار بوده است ازدواج می کند. شهیده افضل به برگزاری مجالس ذکر و دعا اهتمام داشت و پیوسته دعای حضرت امیر ^{(علیه السلام)} را بر لب زمزمه می کرد:

« الهی قلبی محجوب و نفسی معیوب »

شهادت:

شهیده افضل: شهادت بالاترین درجه ای است که یک انسان می تواند دبه آن دست یابد و با خون خویش به بازماندگان راهش پیام می دهد.

 در آخرین شب فروزندگی اش در حالی که در تب می سوخت همسرش را راضی می کند تا او را به مجلس دعای توسل برساند. به گواه دوستانش، آن شب مثل همیشه بشدت منقلب بود. پس از مراسم دعا، همه سوار اتومبیل می­شوند. شهید افضل، یکی از خواهران
را از جای بلند­کرده و می­گوید: اینجا جای من است و خود می­نشیند. ماشین حرکت می کند که در مسیر با حمله ضد انقلاب
 و با اصابت گلوله به سر مبارکش به شهادت می­رسد. آرزوی او این بود که همانند الگوی اصلی­اش استاد شهید مطهری به شهادت برسد و این چنین نیز شد.

 شهید نسرین افضل متولد 1338 در شیراز، خواهری جهادگر و سپاهی بود که قبل و بعد از شهادت برادرش، چنان پیرو مخلصی برای خط سرخ شهادت بود که در خانواده و بین نزدیکان نمونه و الگویی شده بود.
شهید در شامگاه 10/4/61 در اوج خلوص و خدمت به اسلام به ضرب گلوله منافقان در مهاباد به شهادت رسید.

 وصیت نامه :

از شهيد مهدي رجب بيگي وصيت نامه اي بر جاي نمانده است ، اما دست نوشته هایش بهتر از هر وصيتنامه اي گوياي راه خونبار و خصايص اخلاقي و انساني اوست .

شعر زير سروده اي از شهید است:

خون شدم دلم خدايا ، رحمي نما به حالم // از دوري رفيقان آشفته شد خيالم
تا قله هدايت ، ياران من برفتند // گم گشته ام خدايا در كوچه ظلالم
همچون پرنده عاشق ، من عاشق پريدن // اندر غم شهيدان بشكسته هر دو بالم
از شاهدان تاريخ ديدار تازه گردد // فالي گرفته ام دوش ، خوبين نمود فالم
آيم به سوي جنت تا رويتان ببينم // مهمان شوم شما را گر حق دهد مجالم

قسمتی از خون نامه شهید مهدی رجب بیگی رزمنده جهادگر و دانشجوی مسلمان پیرو خط امام:

شهادت در راه خدا برای من از عسل شیرین تر است. 
که ...؟ نه، نه، خدایا هرگز؟ اینها گفتیم راست! مگر می شود که خون حسین پایمال شود؟ مگر می شود دست عباس بر پیکر یزید بیاویزد؟
مگر می شود علی اکبر بمیرد؟
نه، نه، هرگز؟
«محمود» شهید شده است «حسین» شهید شده است، «علی» شهید شده است، «جمال» شهید شده است.  کسی نمرده است، همه زنده اند....

خدایا! تو بنگر که چگونه فرزندان ابراهیم، اسماعیل وار به قربانگاه ابتلا می شتابند و پیروزمندانه جان می سپارند.
ببین که چگونه اسطوره های شهادت، حیات را به بازی گرفته اند و مرگ، به اسارتشان درآمده است . ببین که چگونه آیه وجودشان در بستر جاری زمان، حیات را تفسیر می کند .
خدایا! یارانمان ! یارانمان! یارانمان... مهاجران رفته اند و ما بی انصار شده ایم.
دلاوران قبیله نور، در نبرد با ظلمت، به دشت روشنایی هجرت نمودند تا قله فلاح را فتح کنند و چونان ستاره ای در آسمان تیره بدرخشند .

خدایا! به ابرها بگو بگریند، به کوه ها بگو بشکافند، به دریاها بگو بخروشند، به توفان ها بگو بشتابند، به رودها بگو بنالند، به چشمه ها بگو بجوشند، به آسمان ها بگو ببارند و به کائنات بگو اشک بریزند!
به درخت ها بگو که برگ هایشان را فرو ریزند و به خزان غربت سرزمینمان رنگ ببازند.
به عقاب ها بگو که بر سوگ یارانمان بنشینند..
به فرشتگان بگو که خلیفه ات را در زمین ببینند تا آیه «انی أعلم ما لا تعلمون»، نزولی دوباره بیابند. به محمد صلی الله علیه و آله وسلم بگو که پیروانش حماسه آفریدند.
به علی علیه السلام بگو که شیعیانش قیامت برپا کردند.
به حسین علیه السلام بگو که خونش همچنان در رگ ها می جوشد و از آن خونی که در دشت کربلا ریخت، سروها رویید،ظالمان سروها را بریدند، اما باز هم سروها سر به فلک کشیدند.
به عباس علیه السلام بگو که دستانش بر پیکرمان آویخته است.
به آدم ابوالبشر بگو که از هابیل تاکنون، همواره شهیدمان کرده اند !

خدایا! چه رنج بزرگی است!
تو می دانی که ما چه دردی می کشیم؛ پنداری که چون شمع آب می شویم . ما از مرگ نمی هراسیم، اما می ترسیم که بعد از ما، ایمان را سر ببرند و اگر دل از سوختن برگیریم، روشنایی نابود شود و جای خود را دوباره به شب بسپارد، پس چه باید کرد؟

از یک سو باید بمانیم تا شهید آینده شویم و از سوی دیگر، باید شهید شویم تا آینده بماند!
هم باید امروز شهید شویم تا فردا بماند و هم باید امروز بمانیم تا فردا شهید نشود !

عجب دردی ! کاش راهی بود تا امروز شهید شویم و فردا باز زنده گردیم تا دوباره شهید شویم .

آری، یاران همه به سوی مرگ رفته اند در حالی که نگران «فردا «بودند.
خدایا نکند وارثان خون این شهیدان در راهشان گام نزنند؟ نکند شیطان های کوچک با  »خون « اینان  »خان « شوند؟
نکند  »جانمایه» ها برای «بی مایه ها» ی دون «سرمایه» مقام شود..  نکند زمین  »خونرنگ « به تسخیر هواداران »نیرنگ» در آید..
نکند شهادت آنها پایگاه ها «دنائت» آنها بشود؟ نکند میوه درخت  »فداکاری « اینان را «صاحب ریا کاری» بچیند؟
نکند جنگ یارانمان به چنگ «فرنگی مسلکان» افتد؟ نکند  »خونین کفنان « در غربت بمیرند تا «خویش باوران غرب» کام گیرند؟

خدایا! ماندن چه قدر دشوار است و در غربت زمین، بی یار و یاور حضور داشتن، همانند غیبت است. انگار که کمرمان شکسته و زنجیر درد، دست هامان را بسته و غم در سینه مان نشسته است .

ما از نبودن یارانمان رنج نمی بریم؛ بلکه از بودن خویش در رنجیم !  ... ما می دانیم که آنها زنده اند و ما مرده ایم

(بسم الله الرحمن الرحیم)

خدا خالق عشق...

محمد گل عشق...

علی مظهر عشق...

زهرا وجود عشق...

حسن نماد عشق...

حسین سالار عشق...

عباس ساقی عشق...

زینب شاهد عشق...

سجاد راوی عشق...

باقر کلام عشق...

صادق احیای عشق...

کاظم صابر عشق...

رضا ضامن عشق...

تقی جمال عشق...

نقی پاکی عشق...

حسن بقای عشق...

مهدی قیام عشق...

خمینی خود عشق...

خامنه ای عشق عشق عشق...

پـرسیـد ز مـن رفـیـق بـا تـجـربـه ای

ای برلب تو ز دوست هر زمزمه ای

محـبـوب تـو کیست؟ بی تامـل گـفـتم

ســید  عـلی  حسـیـنی  خـامـنـه ای

این هم یک خاطره از دوستی عزیز و آسمانی و همسنگری عارف تقدیم به عاشقان راه ایثار و شهادت:

او طلبه امام زمان بود اما با روحیاتی متفاوت، اهل زهد و تقوا و عاشق عبادت. اکثر اوقات در حجره و مدرسه بود مشغول مطالعه و تفکر و سیر آفاق و انفس...

معتقد بود طلبه ای که نماز شب نخواند نمی تواند ادعا کند سرباز امام زمان است، به پدر و مادرش شدیداً احترام می گذاشت و اطاعت در روح آرامش موج می زد...

گاهی که به درخواست پدر و مادر شب را در منزل می ماند. هنگام خواب مادر برایش رختخواب گرم می انداخت، برای حفظ ظاهر روی رختخواب می خوابید، وقتی از خوابیدن پدر و مادر اطمینان حاصل می کرد، رختخواب گرم را جمع می کرد و تنها روی فرش می خوابید...

پدرش نقل می کرد: شبها می دیدم محسن رختخوابش را جمع کرده و بر زمین خوابیده، یکبار از او پرسیدم، محسن جان چرا بر زمین می خوابی؟ با حالتی که گویای عدم تمایل بود، از سر احترام پاسخ داد: می ترسم گرمی و نرمی رختخواب، خوابم را سنگین کرده و مانع شود به راحتی برای ادای نماز شب از جای برخیزم.

او کسی نبود مگر، طلبه عارف، بسیجی شهید محسن صاحب الزمانی

روحش شاد و یادش گرامی باد...

و اینک می خواهم زبانحال مردانی را برایتان بنگارم که اگر چه به ظاهر از قافلۀ عاشقان و آن دلیر مردان بی ادعا جامانده اند اما نه از دست رفته اند که با دردهایی از جنس همان روزها مانده اند، و فریادشان ندای حقیقت شهدا و ایثار ایثارگران در آن شب و روزها است و سکوتشان گواه مظلومیت و غربت شهدا...

و از آنسوی بسیاری را در روزگار خویش می بینیم که اگر چه روزگارانی را با آن مردان بی ادعا بوده اند و شانه به شانه شان می رزمیدند و درد کشیده و زخم خوردۀ آن دورانند اما بعد از جنگ چنان استحاله شدند و غرق در دنیای زیبنده و فریبنده، که گویا خودشان هم آن روزها را از یاد برده اند.

مردانی که در صحنۀ جهاد اصغر خوش درخشیدند اما در جهاد اکبر پاهاشان لغزیده و در گرداب های نفس سرکش و مرداب های دنیاپرستی و هوی غرق شده و یا گرفتار آمده اند.

همان ها که در جهاد اصغر، درون سنگرهای نمناک و سرد و در زیر آتش و دود و میدان های ترس و اضطراب، اهل ذکر و دعا و نماز شب بودند و خود را در بالاترین جهادها احساس می کردند گو اینکه دیگر بالاتر از این میدان، میدانی نیست. اما چنان خویش و راه مقدسشان را از یاد برده اند که در خانه های گرم و نرم، آسمان امن و امان و آرامش و آسایش کاذبشان دیگر خبری از ذکر و دعا و مناجات نیمه شب و رحم و انصاف به دیگران نیست.

به اطرافت نگاه کن، از آنهایی می گویم که هر یک گونه ای شدند:

- یا چنان استحاله شدند که از آن روزهای سراسر افتخارشان گریزانند و خجالت می کشند، بگویند که ما هم روزگاری با شهدا زیستیم و چنان کردیم که اعتقادمان می گفت...

- یا چنان غرق در دنیا شده اند که هر کجا صحبت از آن روزها می شود، با افسوس می گویند: که افسوس و صد افسوس، چند صباحی از عمرمان را در آن میدان به هدر دادیم...

- یا آنگونه فریفته و دلباختۀ نفس شان شده اند که نشانه های ایثارگری شان را بدست گرفته و اهرمی ساخته اند برای ساختن دنیاشان، و یادشان رفته است که برای چه رفتند و ایثارشان نشان از کدام اعتقادشان است...

و باید گفت صد افسوس که چه ارزان فروشانی اند این گروه، گویا یادشان رفته که آن روزها و نشان های ایثار و مردانگی شان را با چه قیمت گرانی خریده و چه بهای سنگینی پای آن داده اند...

و بگذریم که ناله و درد بسیار است و گوش شنوا اندک.

اما زبانحال دردمندانی که درد کشیدۀ جنگند، زخم خورده گانی ساکت اما درد آهنگند، صادقان راه و بدور از ریا و رنگند و همه جا برای خدمت به خدا و خلق گوش بزنگند:

"خسته و سرخورده، چون پرنده ای که هنگام پریدن نگاهش به آن دور دورها بود واُفقی به بلندای سقف آسمان را می دید. اما اکنون با بال و پری زخمی، خونین و مالین، گوشه ای از این قفس خاکی افتاده و پر و بال زنان به شوق پریدن، نگاه های پر ترحم و گاهی سخره آمیز دیگر پرنده ها که یا تسلیم شده و یا به همین قفس دل خوش کرده اند را نظاره گر است.

و این پرنده، اگرچه به ظاهر، حالی اینچنین غمگین و اسف بار دارد، اما تا نفسی دارد و جانی، امیدوار است؛ اگرچه از خویش و سرمایۀ ناچیزش نا امید است، اما به گنجینه و خرائن بی انتهای حضرت آفریدگار و لطف مستدام او امیدوار است.

نگاهش نه به خویش است که فانی است که امیدش تمام و کمال به جهان آفرین باقی است...

شاید نتوان با بال و پر شکسته و خونین به ظاهر پرواز کرد، اما نمونه های بسیاری در تاریخ دیده ام که بی دست و پا پریدن تا بیکران آسمان ها را تجربه کرده اند.

جعفر طیار در حالیکه دو دستش را در دفاع از کیان اسلام از دست داد، چنان پروازی کرد که تا آنروز چون او نپریده بودند، و خدا دو بال در بهشت به او خواهد بخشید که همۀ شهدا به حال او غبطه خواهند خورد؛ و اینان نیز اگرچه بال و پری بشکسته و خونین دارند، اما روزی خواهند پرید، زیرا معتقدند برای پریدن نیازی به بال نیست، و به قول سید شهیدان اهل قلم شهید سید مرتضی آوینی: "برای پرواز نیازی به بال ندارم و با همین چکمه های کهنه می پرم."

 و من نیز جامانده ای منتظرم، شاید امروز نتوانم بگویم، چگونه خواهم پرید اما احساس و اعتقادمان مرا می گوید؛ که روزی خواهم پرید... آری خواهم پرید. التماس دعا...

زمان به نام شهيدان ما رقم خوردست 

دريغ ، کز صفشان ، نام ما قلم خوردست 

گزافه نيست بگوييم در غم آنان

که آسمان و زمين نظمشان بهم خوردست  

نمرده اند پدر ! جامه سياه مپوش 

خدا به جان شهيدان ما قسم خورده است

حسين شکربيگي